|
جنگ ایران و عراق (برگردان از ویکیپدیا) |
 |
 |
 |
|
جمعه ، 27 آذر 1388 ، 06:02 |
|
جنگ ایران و عراق (جنگ خلیج اول)
جنگ ایران و عراق جنگی مرزی بود که در 22 سپتامبر 1980 آغاز شد و تا 20 اوت 1988 ادامه یافت. در گزارش 9. دسامبر 1991، خاویر پرز دکلر، ریاست وقت سازمان ملل، تجاوز عراق به ایران را سبب جنگ و تخریب صلح و امنیت بین المللی شناخت. در تاریخ 18 ژولای 1988، روح اله خمینی آمادگی خود را برای پذیرش قطعنامه ی آتش بس 598 سازمان ملل اعلام نمود. از آن زمان تا به امروز قرارداد صلحی بین دو کشور بامضا نرسیده است.
آمار دقیقی در مورد کشته شدگان این جنگ در دست نیست و لی این رقم بین 300 هزار تا 1 میلیون نفر تخمین زده میشود. علاوه بر آن این جنگ مبلغ:
644 میلیارد دلار، برای ایران
و 452 میلیارد دلار برای عراق
هزینه داشت. در حالی که تمام در آمد نفتی ایران از سال 1919 تا 1988 و همچنین عراق از سال 1931 تا 1988 تنها بالغ بر 418،5 میلیارد دلار بوده است.
کشور های فروشنده ی اسلحه در این جنگ:
کشورهایی که به هردو طرف اسلحه فروخته اند
مصر، برزیل، شیلی، چین، آلمان شرقی، فرانسه، ایتالیا، کره شمالی، اتریش، اسپانیا، سوئد، سوئیس، ایالات متحده آمریکا، روسیه شوروی، و بریتانیا.
کشورهایی که تنها به عراق اسلحه فروخته اند:
مصر، بلژیک، آلمان غربی، اردن، یوگسلاوی، کویت، مغرب، پاکستان، فیلیپین، لهستان، پرتغال، عربستان سعودی، سودان، چکسلواکی، مجارستان، و امارات متحده عربی بوده اند.
کشور هایی که تنها به ایران اسلحه فروخته اند:
الجزایر، آرژانتین، یونان، اسرائیل، لیبی، مکزیک، کره جنوبی، یمن جنوبی، سوریه، تایوان، ترکیه و ویتنام بوده اند.
گذشته ی تاریخی:
اگر چه این جنگی بر سر برتری قدرت ایران در منطقه ی خلیج فارس بود، ریشه های آن تا قرن ها به گذشته برمیگردند. ریشه ی آن با رقابت بین النهرین ( منطقه ی عراق کنونی) و ایران آغاز شده است. سلطان مراد چهارم با تصرف عراق، این منطقه را در سال 1638 به امپراتوری عثمانی افزود. ضعف شاه عباس سبب قبول این تجاوز گردید. باین صورت بین دو کشوراختلاف مرزی مداومی بوجود آمد که بین 1555 و 1918 منجر به بستن 18 قرارداد، با قوانین جدید گردید. عراق امروز در پروسه ی انحلال امپراتوری عثمانی و بوسیله انگلستان بوجود آمد.
خوزستان:
خوزستان در دوران باستان، امپراتوری غیر سامی و مستقلی بود که پایتخت آن شوش و در واقع گهواره ی امپراتوری عیلام را تشکیل میداده است.
داشتن قدرت در استان نفت خیزخوزستان یکی از دلایل ایدئولوژیک این مبارزه بوده است، مبارزه عرب با ایرانی برای نجات "عربستان" از حکومت بیگانه میباشد ( اینجا منظور از عربستان، قوم عرب زبانی است که اکثریت اهالی منطقه را تشکیل میدهد). پس از شکست عبدالناصر، در سال 1969، حزب بعث عراق زیر پرچم پان عربیسم، برای بدست آوردن رهبری سیاسی اعراب پا بمیدان گذاشت و پس از جندی خوزستان را در نقشه عراق، بخشی از کشور خود قلمداد نمود.
اروند رود:
یکی از فاکتور های اختلافات میان ایران وعراق، اختلاف بر سر حقوق کشتیرانی در اروند رود (شط العرب) میباشد. قرارداد ارزروم (1847-1823) و قسطنطنیه 1913(استامبول جدید)، 75 در صد از خط مرزی بین این دو کشور را تعیین کردند. امپراتوری عثمانی استفاده از ساحل شرقی این رودخانه را برای هردو طرف پذیرفت و در نتیجه مسئله ی استقلال را در این قرارداد باز گذاشت. بعد ها بخاطر اینکه در این منطقه طبق متمم قرارداد 1913، در کشتی های ایرانی قوانین دولت عراق حاکم بود و تنها ناخدای عراقی حق ناخدایی در کشتی ها را داشت، در سال 1920، ایران، مرز ساحل شرقی این رودخانه را زیر سئوال قرارداد. این اختلاف را گسترش بندر خرمشهر و آبادان نیز تشدید کرد.
با قرار داد سعدآباد در 4. ژولای 1937، اولین قرارداد مرزی بین ایران و عراق امضا شد. با این قرارداد استفاده ی مشترک از هر دو ساحل، صرفنظر از مرز هایی که میبایستی در آینده بوسیله ی کمیسیونی تعیین شوند، پذیرفته شده بود. بعد ها این کمیسیون به نتیجه ای نرسید، ولی به شیوه ی تعیین شده در متمم قرارداد سعد آباد ادامه داده شد. یعنی مسئولیت مدیریت رودخانه همچنان بعهده ی عراق ماند. کنترل اروند رود، هنگام جنگ جهانی دوم، بین سالهای 1945 و 1941 بدست نیروهای متفقین بود.
محمد رضا شاه پهلوی در 19. آوریل 1969 قرارداد سعد آباد را باطل شناخت و در سال 1975 در قرارداد الجزایر، عراق را با پشتیبانی هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه ی ایالات متحده آمریکا مجبور به پذیرش خط تالوگ نمود.
در قبال آن ایران تعهد نمود که از پشتیبانی کردهای عراق صرفنظر کند. خواهش محمد رضا شاه مبنی به زیر نظر داشتن روح اله خمینی از طرف دولت عراق پذیرفته شد.
صدام حسین و روح الئه خمینی
پس از روی کار آمدن صدام حسین 1979، از طرف او در تاریخ 17. سپتامبر 1980 قرارداد الجزایر باطل اعلام شد و او ادعای استقلال کامل اروند رود را نمود. در جنگی که بعد از آن آغاز شد نیز، صدام حسین استقلال عراق را بر اروند رود و همجنین سپردن جزایر تنب و ابوموسی به امارات متحده ی عربی را پیش شرط مذاکره بر سر جنگ دانست. در 2.آوریل 1980، نیم سالی قبل از وقوع جنگ، صدام حسین در دانشگاه المستن سیریا در بغداد، طی یک سخنرانی اعلام کرد:
" بنام شما، براداران، و بنام عراقی ها و همه ی اعراب، باین ایرانی های کوچک و ترسو که انتقام جنگ قادسیه را خواستارند، میگوئیم که روح قادسیه و همچنین خون و آبروی مردم قادسیه، که پیام خود را بر نوک شمشیر های خود حمل میکردند، بزرگتر از تلاشهای آنها میباشد."
اثرات بعدی انقلاب اسلامی ایران در سال 1979 در این درگیری ها تعیین کننده بودند. روح اله خمینی تهدید کرد که انقلاب اسلامی را در باقیمانده ی مناطق خاورمیانه گسترش دهد. این آرزو بوسیله تبیلیغات هدفمند ایران حمایت میشد که شیعیان عراق را به کودتا علیه صدام دعوت مینمود. از طرف دیگر عدم ثبات ایران و دورشدن از دنیای غرب، هدف ارزشمندی را برای خواستهای توسعه طلبانه صدام حسین تشکیل میداد. او مطمئن بود که مردم خوزستان به عراق خواهند پیوست.
در 8. آوریل 1980، روح اله خمینی سرنگونی رژیم صدام حسین را فراخواند:
" صدام حسین که مثل شاه سرنگون شده، چهره ی ضد اسلامی و ضد انسانی خود را آشکار ساخته است، هدفش نابودی اسلام است.
"بپاخیزید، قبل از اینکه این رژیم فاسد شما را از هر جهت نابود کند، دست جنایتکارش را از کشور اسلامی خود قطع کنید."
بعد از آن عملیاتی علیه سیاستمداران عراقی صورت گرفت. در مورد طارق عزیز در آوریل 1980 سوقصد ناموفقی انجام شد. در همان ماه مبارزات مرزی شدیدی انجام گرفتند. در 30. آوریل 1980 سفارت ایران در لندن اشغال شد. به این اشغال در 5. می. 1980 بوسیله ی اس. ای.اس خاتمه داده شد.
نیروهای ایرانی در 4. سپتامبر 1980 شهرهای خانقین و ماندالی را در عراق مورد حمله قرار دادند. نیروهای عراقی در تاریخ 10.سپتامبر 1980، با تصرف منطقه ی موسیان، در نزدیکی اروند رود، باین حمله پاسخ گفتند. در قرار داد الجزایر این منطقه ی 120 کیلومتری، به عراق داده شده بود ولی تا آن زمان تحویل آن صورت نگرفته بود. در 15 سپتامبر 1980 کنفرانس اوپک در وین با خبر پر سرو صدایی تشکیل شد.
نمایندگان ایران با وتوی خود از انتخاب وزیر نفت عراق برای ریاست جلسه جلوگیری کردند. در 22. سپتامبر اوپک برای کاهش دادن مقدار تولید نفت خود بتوافق رسید و در ساعت 2 بعد از ظهر همانروز نیروی هوایی عراق به شهرهای تهران، تبریز، خرمشهر، اهواز، همدان و دزفول حمله بردند. همزمان ارتش عراق با 100.000 سرباز از سه جانب به منطقه ی گاز و نفت خیز مرزی ایران، خوزستان هجوم برد.
|
با سلام وتقديم احترام
ازسايتتان بهره بردم بسيارجالب است ضمنًا
آدرس كتابهاي موبايلي ساخت خودم را دراختيارتان ميگذارم
درصورت تمايل دراختياردوستان قراردهيد
جهة اعتلاي فرهنگ غني اسلام استفاده ازكتابها رايگان است
http://www.hodablog.net/category/mobile-books/
http://hodablog.net